Tutīļ u’m, kis pǟgiņ tǭ’b magātõ.
Miegamice ir tāds, kas grib daudz gulēt.

Mi’nnõn vȯ’ļ tīe tutkām pūol.
Man bija darbs jau uz galu.

Ne te’itõ tutkām.
Viņi pabeidza.

Ku sa midāgõst vȯtšūd ja līedad, sa sǭd tutkām kä’ddõ.
Ja tu kaut ko meklē un atrod, tu dabū galu rokā.

Tä’mmõn u’m tutkām jūsõ.
Viņam ir gals klāt.

Vȯšiz mi’nnõn tutkām jõvā līb jūsõ?
Vai tad man jau gals būs klāt?

Mis sa si’z tǭ’d eņtš tutkām tī’edõ?
Vai tad tu vēlies sev galu padarīt?

Pe’rri kūor tutkām īeb.
Pēdējais krējuma kancītis atlicis.

Kuo’ig tūtštõb, ku u’m u’d āiga, ku ä’b a’il tuoiz riekkõ.
Kuģis taurē, kad ir miglas laiks, lai neizskrietu citam ceļā.