Võrgõd sǭbõd pi’dtõd vie’d pīndas.
Tīkli tiek turēti ūdens augšējā slānī [~ uz ūdens virsmas].

Kust ēbrikš võtāb sīe pī’ndõb?
No kurienes zirneklis ņem to pīšanas materiālu?

Piški läpš pīnkõb, ta strīḑõb.
Mazs bērns niķojas, viņš strīdas.

Linād pinktõb, mǟ’tõb jarā, ä’bvõi jarā si’ggõ.
Lini tiek sapinkāti, samudžināti, nevar izsukāt.

Pinnõb vikārtõ, klopūb va’imizõks vazārõks lakt pǟl.
Kapina izkapti, izdauza asu ar āmuru uz laktas.

Pī’nõb mingizt a’žžõ, krežīļtõ.
Pin kaut kādu lietu, grozu.

Pī’nõb lāngast.
Pin dziju.

Lind pī’nõb pie’zzõ.
Putns vij ligzdu.

Ta pī’nõb krežīļtõ strǭțõks le’bbõ.
Viņš caurvij grozu ar stiepli.

Pinskõb li’ņdi jarā, ne’iku mǟ’tõb.
Sapinkā linus, tā kā samudžina.

Sa mǭļtõd pȭrandtõ pinzõlõks.
Tu krāso grīdu ar otu.

Jemā sīetõb pi’ņņõ lēbaks.
Māte baro suni ar maizi.

Jemā sīetõb pi’ņņõn leibõ.
Māte ēdina sunim maizi.

Ku pi’ņ sīeb ainõ, si’z līb bǭ’rgõ āiga.
Ja suns ēd sienu, būs slikts laiks.

Ne’iku piņīd taplõbõd, ne’i ro’vd jelābõd.
Kā suņi kaujas, tā cilvēki dzīvo.

Ro’vz vȯļļid jarā pīņdõd.
Cilvēki esot nomocīti.

La’z pä’zzõg pagāst tsentõrõ, Dūoņigõ, vȯ’ļ pīņõmõst i’bbiztõks pi’ds jo’ugiži riekīdi.
Lai nokļūtu pagasta centrā, Dundagā, bija jāmokās ar zirgiem pa smilšainiem ceļiem.

Vanāst pūoļtizt pīņțõdõks.
Senāk kūla ar spriguļiem.