Mi’nnõn tu’ļ mīelõ (~ pǟ’zõ) jõvā mõtkõz.
Man ienāca prātā (~ galvā) laba doma.

Ä’b lī mitī’dtõ līvlizt, kis ä’b mõtlõks ī’dtõ mõtkõzt: algõ līnd jemīņ suo’ddõ.
Nebūs neviena lībieša, kas nedomātu vienu domu: lai vairs nebūtu kara.

Rištīng u’m mõtkõd jūsõ.
Cilvēks ir [iegrimis] domās.

Jegāī’dõn at eņtš mõtkõd pǟsõ.
Ikvienam ir savas domas galvā.

Ta tu’ļ seļlizt mõtkõd pǟlõ.
Viņš nāca uz tādām domām.

Ta u’m eņtš mõtkõd sizāl.
Viņš ir savās domās [iegrimis].

Mis mõtkõz sīen u’m?
Kāda tam nozīme?

Rǭntist āt kūž vaimliz mõtkõks.
No grāmatām sešas ir ar garīgu saturu.