Tä’m ka’ggõl kāndatõb.
Viņa kakls cieš.

Ta kīerõb si’n ka’ggõl kǭ’dkȭrdiņ.
Viņš apgriež tev kaklu [~divkārt].

Ta mūrdiz eņtš ka’ggõltõ – ei rujāks.
Viņš salauza savu kaklu – saslima.

Ta jetīz sīe tīe mi’n ka’ggõlõ.
Viņš atstāja to darbu man kaklā.

Ne sadābõd mi’n ka’ggõlõ (~ ka’ggõl pǟlõ).
Viņi krīt man ap kaklu.

Ta istāb mi’n ka’ggõl pǟlõ, mis ma võib tī’edõ.
Viņš sēž man uz kakla, ko es varu darīt.

Kǭŗapaint kāndiz ka’ggõlkuoțțõ.
Gans nēsāja tarbu.

Kǭŗapaint ke’i ka’ggõlkuoțțõks.
Gans staigāja ar tarbu.

Ka’ggõlstēki pīkstõb.
Apkakle spiež.