Kalāmī’ed i’zt võitõ jettõ touvõ kä’ddõ eņtš tõurõd võrgõd jarā kīstõbõks.
Zvejnieki nevarēja atstāt savus dārgos tīklus vētras varā saplosīšanai.

Või sa tǭ’d mīnda lǭigi kīskõ?
Vai tu gribi mani pārplēst?

Pi’ņ kīskiz mīnda bikšõraigāst
Suns plēsa mani aiz bikšu starām.

Ta kīskõb tegīž ibūkši eņtšõn.
Viņš atkal plēš sev matus.

Kīskõb ne’i, ku kǭrad lǟ’bõd pi’ds ga’isõ.
Plēšas tā, ka spalvas iet pa gaisu.

Sīe atmatā kīskiz i’lzõ.
To atmatu uzplēsa.

Ro’vzt loptīzt kistāntimizt.
Ļaudis beidza dzēšanu.

Ro’vzt sait kistāntimizõks tuoimõl.
Ļaudis tika ar dzēšanu galā.

Mī’ed a’ilizt mõtsõ kistāntõm.
Vīri skrēja dzēst mežu.

Tu’l kistāntõb jarā vie’dkõks.
Uguni nodzēš ar ūdeni.

Tu’ļ īrgõb kistõ.
Uguns sāk dzist.

Tu’ļ kistūb.
Uguns dziest.

Tä’m ārmaztimi pakānd kistīz.
Viņa mīlestība drīz izdzisa.